رسانه ژاپنی: توافق هسته‌ای با ایران گره‌گشای مشارکت راهبردی چین و آمریکا است

رسانه ژاپنی: توافق هسته‌ای با ایران گره‌گشای مشارکت راهبردی چین و آمریکا است

تسنیم/ در مورد توافق هسته‌ای با ایران، آنچه کمتر مورد بحث قرار گرفته است اما به همان اندازه واجد اهمیت است، این نکته است که این توافق تا چه میزان گویای شکل‌گیری یک همکاری نوین بین آمریکا و چین در موضوعات راهبردی است.

به گزارش نیک‌کِی، چارچوب اولیه توافق هسته‌ای بین دولت آمریکا و ایران - اگر تا ماه ژوئن نهایی شود و نهایتا به شکل‌گیری روابطی عادی‌تر بین این دو رقیب سرسخت منتهی شود - این قابلیت را دارد تا به یک میراث عمده در حوزه موفقیت‌های حاصل شده در سیاست خارجی آمریکا و یک نقطه عطف در رقابت‌های ژئوپولتیک تبدیل شود، همانند آنچه ریچارد نیکسون، رئیس جمهوری سابق آمریکا در سال 1972 با برقراری روابط سیاسی با چین انجام داد که به تغییر توزان در دوران جنگ سرد انجامید.
هرچند این رویکرد و سیاست اوباما از سوی عده‌‌ای همچون جان بولتون، نماینده سابق آمریکا در سازمان ملل و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و درباره آن به شدت بدبینی وجود دارد.
در این میان آنچه کمتر مورد بحث قرار گرفته است اما به همان اندازه واجد اهمیت است، این نکته است که توافق با ایران تا چه میزان گویای شکل‌گیری یک روابط همکاری بین آمریکا و چین در موضوعاتی با اهمیت راهبردی است - که یکی از دیگر اهداف بلند‌مدت اما دور از دسترس اوباما بود.
اوباما از زمانی که در ژانویه سال 2009 به ریاست جمهوری رسید، چین را به عنوان یک ابرقدرت روبه‌رشد درنظر گرفت و به دنبال این بود که با این کشور در طیفی از موضوعاتی جهانی، مشارکت داشته باشد. از جمله این موضوعات، عدم اشاعه هسته‌ای و تهدیدهای ناشی از ایران و کره شمالی، تغییرات آب و هوایی، تروریسم و حتی کمک برای ایجاد ثبات در عراق و افغانستان است.
در آن زمان رهبران چین - از دید خود - نسبت به اینکه پایشان به موضوعاتی کشیده شود که از نظر سنتی اهمیت چندانی برای پکن نداشته باشد، شک و تردید داشتند. منافع و اهداف سیاست خارجی چین در وهله شامل منزوی کردن تایوان، تضمین حاکمیت بر تبت و ادعای مالکیت بر مناطق (جزایر) پرمناقشه دریای "چین جنوبی" است.
اما این دیدگاه از سال 2010 رو به تغییر گرایید، زمانی که چین در حمایت از تحریم‌ها علیه ایران به دیگر اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل پیوست. این رأی چین پس از ماه‌ها مذاکرات سخت و پس از اینکه دیپلمات‌های چینی موفق به تعدیل تحریم‌های پیشنهادی شدند، به رأی موافق 12 عضو و مخالفت 2 عضو شورای امنیت در تصویب قطعنامه 1929 منتهی شد که نشان دهنده یک نقطه عطف بود: چین و آمریکا بر سر موضوع ایران در کنار هم قرار گرفتند.
علاوه بر آن، حتی زمانی که رهبران چین از ایران حمایت لفظی کرده و حامی دستیابی به یک راه‌حل دیپلماتیک برای بن‌بست موضوع هسته‌ای تهران بودند، این باور وجود داشت که بابت پشتیبانی ایران از گروه‌های اسلامی نگرانی دارند. پکن همچنان با اقلیت اویغور مسلمان خود دست به گریبان است، گروهی که به دنبال بمب‌گذاری و دیگر حملات تروریستی هستند.
اما با توافق هسته‌ای خیر - که در پی توافق سال گذشته بین باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا و شی‌جین‌پینگ، رئیس جمهوری چین بر سر تغییرات آب و هوایی حاصل شد - این گونه به نظر می‌رسد که ایالات متحده و چین وارد دوران جدیدی از روابط سازنده شده‌اند، هرچند در موضوعاتی همچون جزایر مناقشه‌برانگیز دریای چین‌جنوبی همچنان رقیب هم هستند.
براساس این توافق، ایران موافقت کرد که برنامه هسته‌ای خود را برای 15 سال محدود کند و پذیرای بازرسی‌های بین‌المللی باشد. ایران تعداد سانتریفیوژهای فعال خود را تا دوسوم کاهش می‌دهد و ذخیره اورانیوم غنی‌سازی شده خود را به میزان زیادی کم کند. در مقابل، ایالات متحده، طی مراحلی، تحریم‌های فلج‌کننده علیه اقتصاد ایران را کاهش خواهد داد.
این توافق هیچ چیزی در مورد عادی‌سازی روابط بین ایران و ایالات متحده در بر ندارد - جایی که همچنان آمریکا به صورت رسمی "شیطان بزرگ" خطاب می‌گردد. همچنین هیچ اشاره‌ای به حمایت تهران از گروه‌های همچون حزب‌الله، حماس، گروه‌های مردمی در عراق و حوثی‌ها در یمن نکرده است. همچنین هیچ گفتگویی در مورد به رسمیت شناختن حق موجودیت اسرائیل با ایران نیز صورت نگرفته است.
از یک جهت دیگر نیز این توافق هیچ چیزی در مورد (تغییر) نظام ایران و سیاست‌های آن در منطقه در بر ندارد. این مورد دقیقا همان نکته‌ای است که چرا بسیاری با این توافق مخالفت می‌کنند، هرچند هیچ جایگزین واقعی جز تحریم‌های بیشتر یا انجام حملات هوایی ارائه نمی‌کنند، امری که احتمالا به یک جنگ گسترده‌تر منجر می‌شود.
کسانی که هوادار "بمباران" ایران هستند از این نگران هستند که توافق هسته‌ای با تهران که به شکل‌گیری روابط عادی‌تر با واشنگتن می‌انجامد، نه تنها به تضعیف نظام ایران منتهی نمی‌شود بلکه دستکم در کوتاه‌مدت به تقویت آن می‌انجامد.
اوباما در مراسم دریافت جایزه صلح نوبل سال 2009، با اشاره به سفر نیکسون به چین از آن برای توجیه تلاش خود برای برقراری تماس با رقبای سرسختی همچون تهران استفاده کرد. وی به چگونگی بدنام شدن نیکسون به خاطر دیپلماسی وی در قبال پکن اشاره کرد، "مطمئنا این اقدام به این موضوع کمک کرد که چین در مسیری قرار بگیرد که میلیون‌ها تن از شهروندان آن از فقر رهایی یافته و به جوامع آزاد مرتبط شوند. من می‌دانم که ارتباط با یک رژیم سرکوبگر نمی‌تواند موجب تسلای خشم شود، اما من همچنین می‌دانم که تحریم بدون برقراری ارتباط و تماس - محکوم کردن بدون گفتگو - می‌تواند تنها به تداوم وضعیت وخیم موجود بیانجامد."
توافق اوباما با ایران، همچون سیاست درهای باز وی به سوی چین، می‌تواند به صورت چشمگیری سیاست خارجی ایالات متحده را بار دیگر شکل‌دهد. مخالفان وی روز به روز در حال تحمل فشار فزاینده‌ای هستند. اما در ابتدای دور دوم زمامداری وی، به نظر می‌رسید که اوباما به دنبال دستیابی به یک جاه‌طلبی طولانی‌ و تاریخی است -- اینکه یک رهبر تغییر دهنده باشد، و وضعیت وخیم موجود را زیر و رو کند.

[ منبع این خبر سایت ماچو می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «رسانه ژاپنی: توافق هسته‌ای با ایران گره‌گشای مشارکت راهبردی چین و آمریکا است» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت ماچو منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات