ضمن تبریک فرا رسیدن سال نو خورشیدی به تمامی هموطنان عزیز، به اطلاع می رسانیم فعالیت این وب سایت با آغاز سال جدید متوقف خواهد شد. از همراهیتان در این مدت از سپاسگزاریم.

بخوانید و خود را محک بزنید!

امام صادق علیه السلام فرمودند: از شیعیان ما نیستند كسانى كه به زبان بگویند شیعه هستیم ولى با اعمال و رفتار ما مخالف باشند، شیعه آن است كه با زبان دل با ما همراهى كند، و در عمل بدنبال رفتار و كردار ما باشند، اینها (حقیقتاً) شیعه اند. فرآوری: آمنه اسفندیاری - بخش اعتقادات تبیان شیعه

كلمه «شیعه» در عربی به معنی پیروان و یاران می باشد. (فیروز آبادی، قاموس اللغة، چاپ سنگی، ص332) و در اصطلاح به قول شهرستانی «شیعه كسانی هستند كه تنها علی علیه السلام را پیروی كرده و معتقد به امامت و خلافت او از طریق نص هستند و می گویند امامت از او خارج نمی شود مگر با ظلم» (شهرستانی، الملل و النحل، ج1، ص 131) در قرآن نیز در موارد متعددی شیعه به معنای پیروان و یاران آمده است و در روایات نبوی لفظ شیعه به معنای پیروان و دوستان علی علیه السلام آمده است و شیعه در منابع شیعی بیش از یك معنا و مفهوم ندارد و آن عبارت از كسی است كه اعتقاد به جانشینی علی علیه السلام و یازده فرزندش داشته باشد.

تاریخ پیدایش شیعه در چه زمانی بوده است؟

در مورد پیدایش تاریخى شیعه و ظهور آن نظریات گوناگونى از سوى مورّخان ارائه شده است. شیعه امامیه معتقد است که بذر اولیّه تشیع را خداوند در قرآن کریم نشانده و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در طول دوران رسالتش آن را آبیارى کرده است. (طباطبائى، سیدمحمد حسین، الشیعة فی الإسلام، ص 21) بنابراین شجره طیبه تشیع در زمان حضور نبىّ گرامى اسلام (صلی الله علیه و آله) به ثمر نشسته و به همین جهت عدّه اى در زمان پیامبر به این عنوان معروف بوده اند؛ مثل: سلمان فارسى، ابوذر غفارى، و مقداد بن اسود.

شیعیان، مطیع امر خداوند، محزون در مصائب اهل بیت (علیهم السلام) و شاد در شادى آنها، ترس و امیدشان فقط به خداوند مى باشد. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 1، ص 238) و همچنین تسلیم دستورات اهل بیت، عمل كننده به سخنان آنها، مخالفت با دشمنان آنها و داراى تقوا مى باشند

گروهى از صحابه در زمان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) با شنیدن آیات و روایات در امر امامت و ولایت و خلافت امام على (علیه السلام)، بعد از پیامبر خدا، به او اعتقاد پیدا کرده زعامت و امامت او را پذیرفتند و از ارادتمندان آن حضرت قرار گرفتند. این گروه از همان زمان به «شیعه على (علیه السلام)» معروف شدند. ابن خلدون در این باره می نویسد: «جمعى از صحابه، شیعه على بودند و او را سزاوارتر از دیگران به خلافت می دانستند». (ابن خلدون، عبد الرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فى تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوى الشأن الأکبر (تاریخ ابن خلدون)، تحقیق، شحادة، خلیل، ج 3، ص 215)
همچنین گفته شده است: «گروهى از بزرگانِ صحابه، معروف به موالیان على (علیه السلام) در عصر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودند. از آن جمله سلمان فارسى است که می گفت: ما با رسول خدا بیعت کردیم بر خیرخواهى مسلمانان و اقتدا به على بن ابی طالب و موالیان او.

طبق روایات نیز، پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) لقب «شیعه» را در حال حیاتشان به پیروان امیرمؤمنان علی (علیه السلام) عطا فرموده اند. مانند این که با اشاره به حضرت علی بن ابی طالب می فرماید: «وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ، إِنَّ هَذَا وَ شِیعَتَهُ لَهُمُ الْفَائِزُونَ یَوْمَ الْقِیَامَة»؛ (ابن عقده کوفی، احمد بن محمد، فضائل أمیر المؤمنین (علیه السلام)، ص 219) به آن خدایى که جان من به دست قدرت او است که این (علی) و شیعه او در روز قیامت رستگارانند.

ویژگیهای شیعه از منظر روایات

در روایات اوصاف شیعه به دو صورت بیان شده است:
1- به صورت كلى تحت عنوان مؤمن و مؤمنون: كه به این اوصاف بر مى خوریم: صبر و پایدارى، راستى، راز دارى، یقین و مردم دارى، قناعت و سپاسگذارى، مردم از دست آنها در آسایش، و در موقع عصبانیت سخن باطل نمى گویند، داراى توكل و تسلیم و رضا بر قضاى الهى مى باشند. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة ،ج 1، ص 234 235. و ج 2، ص 382)
2- به صورت خاص: اوصافى به عنوان شیعه یا شیعیان نسبت داده شده است كه به بعضى از آنها اشاره مى شود:

شیعیان داراى عفت، حافظ اسرار، انفاق مال به برادران دینى، اهل خیر مى باشند، و همچنین بذل كننده در راه احیاى مكتب اهلبیت، آنها كه در عصبانیت باطل نگویند، و در مصرف، اهل اسراف نمى باشند، و براى همسایگان بركت و دیگران از دست آنها در امان مى باشند

الف) از نظر اعتقادى: داراى محبت اهلبیت (علیهم السلام) و بغض و دشمنى با دشمنان آنها. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 2، ص 383. و ج 1، ص 237)
ب) از نظر رفتارى: مطیع امر خداوند، محزون در مصائب اهلبیت (علیهم السلام) و شاد در شادى آنها، ترس و امیدشان فقط به خداوند مى باشد. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 1، ص 238) و همچنین تسلیم دستورات اهل بیت، عمل كننده به سخنان آنها، مخالفت با دشمنان آنها و داراى تقوا مى باشند. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 2، ص 383)
ج) از نظر عبادى: برپا دارنده نماز، پرداخت كننده زكات، انجام دهنده حج خانه خدا و روزه داران ماه خدا مى باشند. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 1، ص 237، روایت 1270) و حافظ اوقات نماز مى باشند. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 2، ص 383 ، روایت 1285)
د) از نظر اخلاقى: داراى عفت، حافظ اسرار، انفاق مال به برادران دینى، اهل خیر مى باشند، و همچنین بذل كننده در راه احیاى مكتب اهلبیت، آنها كه در عصبانیت باطل نگویند، و در مصرف، اهل اسراف نمى باشند، و براى همسایگان بركت و دیگران از دست آنها در امان مى باشند. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 1، ص 238 239)

و یک حسن ختام قابل تامل:

حسن ختام این قسمت را حدیثى از امام صادق (علیه السلام) قرار مى دهیم كه فرمود: از شیعیان ما نیستند كسانى كه به زبان بگویند شیعه هستیم ولى با اعمال و رفتار ما مخالف باشند، شیعه آن است كه با زبان دل با ما همراهى كند، و در عمل بدنبال رفتار و كردار ما باشند، اینها (حقیقتاً) شیعه اند. (علیرضا جبارى، الحكم الزاهرة، ج 1، ص 239، روایت 1281)



منابع:
اندیشه قم
سایت اسلام کوئیست

اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .

[ منبع این خبر سایت تبیان-شیعیان می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

شفاف سازی:
خبر فوق در سایت تبیان-شیعیان منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabarkhan0511@gmail.com در تماس باشید

جدیدترین اخبار منتشر شده