عملیات مرگبار آمریکا

فاکس نیوز : بسیاری از پرسنل نیروی هوایی آمریکا را «خسته» و «فرسوده» از روند کنونی عملیات ها و منابع محدود برای پشتیبانی توصیف کرده اند. تنها نیمی از ناوگان «شاخه بمب افکن 28 ام» قادر به پرواز هستند. بخش سیاست تبیان موشک، عملیات مرگبار

شبکه خبری فاکس نیوز، وابسته به جناح تندرو جمهوری خواهان آمریکا (موسوم به بازها)، اخیرا گزارشی تصویری از دو پایگاه نیروی هوایی آمریکا پخش کرد. در این گزارش، از زبان پرسنل این پایگاه ها، ابعاد جدیدی از مشکلات و کمبودهای نیروی هوایی آمریکا آشکار می گردد. کاهش بودجه در بخش های مختلف در قالب پروژه صرفه جویی سراسری، طبق این گزارش، نمود خود را در بخش نظامی آمریکا هم نشان می دهد. این گزارش، در پی گزارش قبلی این شبکه از وضعیت نیروی تفنگداران دریایی آمریکا و مشکلات مالی و فنی آن تهیه شده و هدف اصلی آن نشان دادن عملکرد ناموفق دولت اوباما در تقویت نیروهای مسلح این کشور بوده است. با این حال، در آن نکات و آمار بسیار جالب و قابل توجهی، درباره سویه کم تر گفته شده ای از وضعیت نیروهای مسلح آمریکا در حال حاضر وجود دارد که خواندن آن خالی از فایده نیست.
همین چند سال قبل، در مارچ 2011، وقتی دو بمب افکن B1 نیروی هوایی آمریکا، در میانه یک طوفان شدید زمستانی، از پایگاه خود در داکوتای جنوبی برخاستند و به قصد انجام ماموریت به سوی لیبی پرواز کردند. فاصله بین ابلاغ دستور و انجام ماموریت تنها 16 ساعت بود.

آیا برتری نیروی هوایی آمریکا رو به افول است؟

امروز، بسیاری از پرسنل نیروی هوایی این سوال را می پرسند که آیا چنین ماموریت هایی همچنان قابل انجام است. بعد از چند سال کاهش مستمر بودجه که اثرات غیرقابل انکاری بر کارایی نیروی هوایی گذاشته است، آمریکا اکنون 4000 پرسنل نیروی هوایی برای حفظ ناوگان خود کم دارد، که شامل 700خلبان می شود. کمبود قابل توجه قطعات یدکی را هم به این اثرات اضافه کنید. کمبود آن قدر وخیم است که بعضی اوقات، پرسنل نگهداری و تعمیرات مجبورند برای تامین قطعات، به گورستان هواپیماهای از کار افتاده در صحرایی دورافتاده مراجعه کنند.
سرگروهبان «بروس فومر»، که تجربه دو دهه کار در نیروی هایی روی بمب افکن های B1 را دارد، می گوید:
«نه تنها پرسنل خسته اند، که هواپیماها هم خسته اند.»
گزارشگران فاکس نیوز برای بررسی مشکلات کمبود منابع و مشکلات فنی از نزدیک، از دو پایگاه هوایی بازدید کرده اند که یکی از آن ها پایگاه هوایی «الز ورث»Ellsworth، واقع در داکوتای جنوبی در 35 مایلی کوه راشمور است. ماه قبل هم فاکس نیوز گزارشی از پایگاه هوایی تفنگداران دریایی تهیه کرده بود.
خبرنگاران فاکس نیوز بسیاری از پرسنل نیروی هوایی مستقر در این پایگاه ها را «خسته» و «فرسوده» از روند کنونی عملیات ها و منابع محدود برای پشتیبانی توصیف کرده اند. بنا بر اظهارات پرسنل پایگاه الزورث، تنها نیمی از ناوگان بمب افکن های «شاخه بمب افکن 28 ام»28th Bomb Wing نیروی هوایی آمریکا قادر به پرواز هستند. سرگروهبان فومر به فاکس نیوز گفت:
«ما در حال حاضر، تنها 20 هواپیمای عملیاتی در پایگاه داریم. از این تعداد، تنها 9 فروند قابلیت پرواز دارند. بی-1 ای که من روی آن کار می کردم، 20 سال پیش حدود 1000 ساعت پرواز داشت. اکنون برخی از بمب افکن های ما 10000 ساعت را هم رد کرده اند.»
کاپیتان «الیزابت یاردینگ»، خلبان B1 در الزورث، که ماه ژانویه گذشته از ماموریتی 6 ماهه از غرب آسیا بازگشته است از «کم شدن 50 درصدی برنامه های پروازی ظرف 10 سال گذشته» خبر داد.
در اواسط ماه می، در روزی کاملا ابری، قرار بود دو بمب افکن B1 در ساعت 9 صبح از پایگاه بلند شوند و بعد از طی 1000 مایل مسافت به سوی جنوب، به یک تمرین نظامی از نوع «شرایط واقعی» در صحرای نیومکزیکو بپیوندند.
با این حال، در این روز تنها یکی از دو B1تعیین شده، توانست پرواز کند و سر وقت به ماموریت تمرینی خود برسد. دومی حدود 2 ساعت نزدیک باند متوقف بود تا در نهایت از زمین برخاست ولی به موقع به تمرین نرسید و خدمه آن یک تمرین نظامی ارزشمند را از دست دادند. هواپیمای ذخیره هم قادر به پرواز و پر کردن جای آن نبود.
بمب افکن های B1، در صورت آماده بودن شرایط عملیات، یکی از مرگبارترین هواپیماهای نیروی هوایی آمریکاست. این بمب افکن ها برای پرواز در ارتفاع کم برای بمباران عمقی خاک اتحاد شوروی با بمب اتمی طراحی شده بود در دهه 1980، به سطح یک بمب افکن پشتیبانی نیروهای پیاده ارتقاء یافت. بی-1 10 الی 12 ساعت بر فراز میدان نبرد پرواز می کند و قابلیت حمل 50000 پاوند مهمات، عمدتا بمب های هدایت ماهواره ای، را دارد. سرهنگ «جنتری بازوِل»، فرمانده شاخه بمب افکن 28 ام، درباره ویژگی اساسی بی-1 می گوید:
« B1می تواند یک دستگیره در را از 15 مایلی در تاریکی شب، در آب و هوای بد، هدف قرار دهد، ولی حالا فقط نیمی از از این بمب افکن های فراصوت می توانند عملا پرواز کنند.»
مساله B1ها فقط جلوه ای از اثرات کاهش منابع مالی است. از زمان پایان جنگ خلیج فارس، نیروی هوایی 30 درصد کاهش پرسنل داشته است، 40 درصد کاهش هواپیما و 60 درصد کاهش در اسکادران جنگی. در 1991، نیروی هوایی 134 اسکادران جنگنده داشت. اکنون این رقم به 50 رسیده است. میانگین عمر هواپیماهای این نیرو حدود 27 سال است.

بمب افکن های B1، در صورت آماده بودن شرایط عملیات، یکی از مرگبارترین هواپیماهای نیروی هوایی آمریکاست

سرگروهبان «تایلر میلر»، از اسکادران نگهداری هواپیما در الزورث، معتقد است:
«نمره نگهداری و احیای ما بسیار پایین است. پرسنل خسته شده اند. من 8 سال پیش که به این جا آمدم، برای هر هواپیما 6 خدمه داشتیم و پایین رتبه ترین خدمه ما 6 یا 7 سال سابقه کار داشت. امروز ما تیم های سه نفره داریم که متوسط سابقه هر کدام از آن ها 3 سال است.»
کاهش سراسری بودجه در دولت اوباما که به عنوان «صرفه جویی» شناخته می شود و سه سال پیش کلید خورد، باعث اخراج شمار زیادی از پرسنل نیروی هوایی شد، یعنی کسانی که به عنوان شیفت کار می کردند. اکنون خلبانان و خدمه پرواز به جای پریدن به امور اداری مشغولند که قبلا توسط غیرنظامیان انجام می گرفت که به خاطر صرفه جویی اخراج شده اند.
کاپیتان یاردینگ با صراحت بیشتری واقعیت موجود را بیان می کند:
«صادقانه باید گفت، از نظر من به عنوان یک خلبان، اسکادران محو شده است.»
از سوی دیگر، مشکل قطعات یدکی هم هست که کارکنان را وادار می کند که برای عملیاتی نگه داشتن هواپیماها خلاقیت به خرج دهند. آن ها مجبورند در بین هواپیماهای از کار افتاده واقع در قبرستان هواپیماها موسوم به «بونیارد» در صحرای آریزونا به دنبال قطعات یدکی بگردند. با این حال، دیگر در این قبرستان هم قطعات زیادی برای استفاده نیروی هوایی پیدا نمی شود.

پرسنل این پایگاه ها، شبیه همتایان خود در نیروی تفنگداران دریایی، حتی موزه های صنعت هوایی را هم به دنبال قطعات یدکی می گردند تا جنگنده ها را قابل پرواز نگه دارند. کاپیتان «تراویس لیتون»، یک هواپیمای متعلق به یک موزه را نشان می دهد اعضای اسکادران نگه داری قطعه ای را از آن پیاده کردند تا روی یکی از بی-1 های خود سوار کنند.
همین مساله درباره «شاخه جنگنده 20 ام» 20th Fighter Wingنیروی هوایی در پایگاه «شاو» در کارولاینای جنوبی هم صدق می کند که مقر اسکادران های اف16 ارتش آمریکاست.
از 79 اف-16 مستقر در پایگاه شاو، تنها 42 درصد می توانند همین حالا به کار گرفته شوند. به گفته سرهنگ «استفن اف.جوست» علت اصلی، کمبود قطعات است. یکی از اسکادران ها در ماه گذشته از ماموریت غرب آسیا برگشته، دچار مشکلات تعمیر و نگهداری شده است. سروان «جیمی جردن» هم قضیه را این گونه توضیح می دهد:
« اولین هواپیمای ما که از این ماموریت برگشت، 41 قطعه کم داشتیم. پرسنل ما برای تامین قطعات باید از جت دیگری استفاده می کردند، و در نهایت یکی از اف-16 ها از ماموریت مبارزه با داعش حذف شد.»
گویا مهندسان این پایگاه یک بار برای تامین قطعات یک جت مجبور شدند از قطعات سه جت دیگر استفاده کنند. علاوه بر هزینه بالای جستجو برای قطعات در سراسر آمریکا، و به علاوه باز کردن قطعات بسیار گرانقیمت یک جت برای عملیاتی کردن جت دیگر، میزان زیادی وقت و انرژی پرسنل هم صرف این کار می شود.
واقعیت این است که دغدغه اصلی پرسنل نیروی هوایی تنها مربوط به بلند شدن یا نشدن پرنده هایشان نیست. مساله اصلی این است که آیا آمریکا که دهه هاست قدرت برتر هوایی را بین قدرت های نظامی جهان در اختیار دارد، اکنون برای یک جنگ متعارف با یک قدرت جهانی دیگر آماده است؟ سرهنگ جوست هشدار می دهد که ورود آمریکا به چنین جنگی برای آن «خسارت بار» خواهد بود. هشدار بازول صریح و روشن است:
«فاصله (نیروی هوایی آمریکا با سایر قدرت های جهانی) در حال کم شدن است و این همه ما را نگران می کند.»


منبع : مشرق

[ منبع این خبر سایت تبیان-سیاسی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «عملیات مرگبار آمریکا» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت تبیان-سیاسی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات