سرمقاله مردم سالاری سیاست و کیاست از نوع « ظریف»

سرمقاله مردم سالاری/ سیاست و کیاست از نوع « ظریف»

مردم سالاری/ « سیاست و کیاست از نوع « ظریف» » عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم منصور فرزامی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

به کارهای گران، مرد کاردیده فرست / که شیرشرزه درآرد به زیر خم کمند
مصاف نزد نبرد آزموده معلوم است / چنان که مساله شرع پیش دانشمند

حقیقت تلخ و واقعیت غیر‌قابل کتمان و انکار تاریخ است که در زشت وزیبای تجارب بشر، آدمی‌در تاریخ زندگی خود پیوسته از مدیریت خوب مدیران اهل خود سود برده و از سوء مدیریت‌ها، ضربه‌های مهلکی بر خود و راه و محیط خویش متحمل شده است. آن همه تمثیل‌های حکیمانه‌ای که ثبت در تاریخ فرهنگ و تمدن ملتها از جمله کشور عزیز ماست حاکی از همین سوء مدیریت‌های ویرانگر است از جمله:

«هرکه آنجا نشیند که نباید، آن برسرش آید که نخواهد و مرادش نبود» یا:

کار هر موری نباشد با سلیمان گفت و گوی
یار هر سگبان نباشد رازدار مصطفی

کار هر بافنده و حلاج نیست
از کمان سست، سخت انداختن

« سلطان سنجر را در آن وقت که به دست غزان گرفتار شده بود، پرسیدند که علت چه بود که ملکی بدین وسعت و آراستگی که تو را بود، چنین مختل شد؟ گفت: کارهای بزرگ به مردم خرد فرمودم و کارهای خرد به مردم بزرگ ! که مردم خرد، کارهای بزرگ نتوانست کرد و مردم بزرگ از کارهای خرد، عار داشتند و در پی نرفتند‌؛ هر دو کار تباه شد و نقصان به ملک رسید و کار لشکری و کشوری، روی به نقصان آورد».
این حقیقت تاریخی و آن همه زیان غیرقابل جبران، برای این است که به گفته استاد مطهری شهید انقلاب، پیچ بر مهره، درست نیفتاده است تا حقیقت عینی قسط و عدالت اسلامی ‌به ظهور برسد، اگر در تاریخ سرنوشت اسلام، آن همه تاسف و تاثر هست، بدان علت است که قرآن ناطق و حق و عدل مجسم را از مسند وصایت و ولایت و مدیریت جامعه‌ اسلامی‌ بازداشتند و کسانی بر مسند نشستند که حکومت برای آنان به تصریح خطبه شریف «شقشقیه»، «تقمص» بود و نیز کسانی که در حالت آن چنانی می‌توانستند بر نماز دورکعتی صبح، به بدعت افزودند و پیامبر نیکو خصال و خوش خلق که هیچ تبختر و تکبری در رفتار و گفتارش نبود و زیردست نمی‌آزرد، خود در رویای صادقانه دیده بود که چه عجایبی از منبرش بالا می‌روند!
انتصاب و گزینش و اعزام مالک اشتر نخعی به حکومت مصر، به حکم آن مشروعیت و اهلیتی بود که امام در نامه حکمی ‌و تاریخی و نکته‌آموز حقوقی، حکمت نظری و عملی رابا تحلیلی جامع در باب تهذیب نفس، تدبیر منزل و سیاست کشورداری، تبیین فرموده بودند تا منشوری برای همه ‌زمامدارانی باشد که بر مصدر خدمت به خلق خدا نشسته‌اند و دریغ اگر ما غافل بمانیم‌. چون سوءمدیریت و تصدی نااهل، آنی بر سر مردم و کشور می‌آورد که نمونه‌هایش در تاریخ، دل را می‌خراشد. به راه دور نرویم‌. به همین کوتوله‌های سیاسی شکم بزرگ مغز کوچک عربستان در تصدی یک سال اخیرشان نگاه کنید که به سبب از سرگشاد نواختن و ناپختگی، چه بر سر منطقه و کشور خود و جهان اسلام آورده‌اند‌. تامل در این قضایا امری ضروری است‌.
چرا آن امام همام کمیل بن زیاد نخعی را که از ثقاه تابعین و از اکابر اصحاب امیرالمومنین‌(ع) بود و دعای معروف و قابل تفقه و تعمق کمیل، منسوب به اوست، به مصر نفرستاد ؟ خود این امر باید مایه عبرت همه حکومت‌ها باشد که «اهلیت» شرط دومی‌برای «مشروعیت» است و به صرف آداب عبادی نمی‌توان هر کسی را در هر جا گمارد .
مدیریت کشور در عصر فتحعلی شاه قاجار را به یاد آورید و «پطرکبیر» و «الکساندر اول» و «ناپلئون بناپارت» و «ملکه ویکتوریا» را در مقابلش قرار دهید آن گاه داوری کنید که در گردونه سیاست بین‌المللی، این شاه هوسران قاجار که قادر به اداره قبیله‌ای نبوده‌، چه جایگاهی داشته است ؟ اینجاست که امثال قائم مقام فراهانی و امیرکبیر، نمود پیدا می‌کنند و به خوبی می‌شود که مروارید را از خزف، بازشناخت.
و اما وجود «ظریف» خود نعمتی برای نظام ماست‌. بدون اینکه بخواهیم او را با کسی مقایسه کنیم‌. چون در تاریخ ایران، «ظریف» ظریف است بی هیچ پیشوندی و پسوندی که مردم، کلمه‌ ساده را بیش‌تر در خاطره‌ها نگاه می‌دارند .
دستگاه دیپلماسی آمریکا، تمجید پیر سیاست خود، «‌کی‌سینجر‌« را درباره «‌ظریف‌« آویزه ‌گوش داشت و از احاطه این سیاستمدار برجسته ‌ایرانی، حکایت‌ها می‌دانست به همین سبب در جای جای مذاکرات طاقت فرسا و طولانی از صلابت رای و سلامت نفس و قاطعیت و وطن دوستی و عرق مسلمانی وی سخت متاثر می‌شد و دیگر قدرت‌های بزرگ نیز از این تاثر و انفعال برکنار نبودند.
دیگر آن که با همه قابلیت‌ها، ظریف پس کوبی قوی داشت. ایران او را به عنوان فرزند شایسته و خوب و دانا و مورد اعتماد به دل پذیرفته بود‌. رهبر معظم از ایشان حمایت می‌کرد و روحانی نیز تمام قد از ایشان پشتیبانی می‌کرد و قدر می‌شناخت و ای کاش ایشان در کابینه چند تن ظریف می‌داشت. چون مرد دستگاه سیاستگذار ایران، آن قابلیت را داشت که به این همه، پاسخ دهد . بدون آن که بخواهیم یاران خبره و صدیق او را نادیده بگیریم .
اینها درس‌های نوشته و نانوشته تاریخ است که باید انسان‌های خبره و قابل را در جای خود نشاند و حجم طبیعی هر فردی را در نظر داشت و دانست که از پشه نمی‌توان با بادکردن فیل ساخت و نمی‌توان قله‌ها را تپه نامید و شایستگی‌ها را نادیده گرفت .
به یاد آورید حضور احمد قوام و دکتر جواد عامری را در مسکو و تفوق تدبیر آنان بر استالین که تاریخ همیشه از این عبرت‌های درس‌آموز بسیار دارد و تاریخ، همیشه مایه عبرت است.


[ منبع این خبر سایت ماچو می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «سرمقاله مردم سالاری سیاست و کیاست از نوع « ظریف» » اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت ماچو منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات