آرمان نوشت: ریاست عارف؛ پیروی از واقعیات سیاسی

آرمان نوشت: ریاست عارف؛ پیروی از واقعیات سیاسی

آرمان/ متن پیش رو در آرمان منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست.

هرچند انتخاب ریاست مجلس آینده به شرایط پس از پایان مرحله دوم، آرایش نیروها، ترکیب مجلس و... بستگی دارد، روزنامه اصلاح‌طلب، تاثیرگذار و پرمخاطب آرمان، دلایلی را از منظر اصلاح‌طلبی بر ریاست لاریجانی اقامه می‌کند. پیروی از واقع گرایی سیاسی و پیشبرد اصلاح‌طلبی و منافع ملی دو دلیل مورد تاکید نویسندگان آرمان در یک سال اخیر است. نگارنده مدعی است که پیروی از منطق اصلاح‌طلبی و منافع ملی و هم از منظر واقع‌گرایی سیاسی، به ریاست عارف بر مجلس آینده حکم می‌کنند. مفسران جدید منتسکیو، برداشتی که او را نظریه‌پرداز تفکیک قوا می‌داند را غیر واقعی دانسته و او را نظریه‌پرداز توازن قوا می‌دانند. آنها با استناد به این سخن منتسکیو که گفته بود؛ برای ایجاد حکومت اعتدالی باید قدرت‌ها را در هم آمیخت، آنها را تحت قاعده در آورد، به آنها اعتدال بخشید و به عمل واداشت، مدعی‌اند که تشکیل حکومت اعتدالی از توازن قوا ناشی می‌شود. اگر در سپهر سیاسی ایران با عطف توجه به ساختار و پراکندگی قدرت حقیقی، تمرکز قدرت، میزان پیروی ساختار حقیقی از منطق ساختار حقوقی و... بتوان پراکندگی و مولفه‌های قدرت اصلاح‌طلبی و اصولگرایی را تبیین کرد، می‌توان قدرت غالب را متعلق به اصولگرایی و قدرت اجتماعی را متعلق به اصلاح‌طلبی به معنای پیگیری منافع ملی و مصالح عمومی دانست. انتخابات ۲۴خرداد ۹۲یکدستی قدرت را از اختیار جریان اصولگرا به در آورده و ورود منطق منافع ملی و مصالح عمومی را به فضای سیاسی میسر ساخت. گرچه ورود طرفداران منطق حکمرانی مبتنی بر مصالح عمومی و منافع ملی به حاکمیت، توازن قوا را از منطق گذشته تحت تاثیر قرار داد و قوه مجریه در دست ایشان قرار گرفت، اما همچنان کفه ترازوی قدرت به نفع مخالفان، سنگینی می‌کند. حضور موثر خردگرایان طرفدار منافع ملی (اصلاح‌طلبان و اعتدالیون) و تدبیر شرایط مضیق، انتخابات مجلس را نیز از اختیار مخالفان منافع ملی و مصالح عمومی خارج کرد. در فضای پس از انتخابات ۹۲ تا انتخابات مجلس، طیفی از اصولگرایان در همراهی با خواست عمومی برای گذر از بحران، با دولت همراهی کردند. از آنجا که برجام نتیجه تصمیم قاطع دولت و همراه کردن سایر ارکان نظام بود، لاریجانی در همراهی با دولت نقشی بسیار مثبت بازی کرد. همراهی لاریجانی با برجام بسیار پسندیده و نتیجه همراهی ایشان با خواسته‌های ملت بود، که توسط بهبود خواهان و مردم مورد ستایش قرار گرفت. اما اینکه بتوان این اقدام را ناشی از تحول در نگرش لاریجانی در پیگیری منافع ملی و مصالح عمومی در برداشت اصلاح‌طلبی دانست، محل تردید جدی است. اینکه امروز لاریجانی در سپهر سیاسی ایران در محدوده اعتدالی تعریف می‌شود، غیر قابل کتمان است. البته او اصولگرایی است که به سپهر اعتدالی کوچ کرده است و این نقل مکان برای تحول‌خواهی ایرانی مفید است، اما متوقف شدن در اعتدال به برداشت اصولگرایی پاسخی مناسب به خواسته‌های بدنه حامی خردگرایان نخواهد بود.
قدرت اصلاح‌طلبی ایرانی از بدنه اجتماعی آن بر می‌آید، رهبران بهبود‌خواه به میزانی که به این منطق توجه کنند در تثبیت و حفظ ارتباط خود با منبع قدرت شان گام برداشته‌اند. عارف در شرایط کنونی، نه تنها نماد اصلاح‌طلبی اصیل که نماد بهبود خواهی متناظر با واقعیات سیاسی ایران نیز است. تحدید سیاست ورزی اعتدالی به دایره‌ای بسته در راس سیاست و بدون التفات به دیالکتیک سیاست و جامعه، که عارف را به محصول و محل تلاقی سیاست اصلاح‌طلبی ایرانی و مرضی الطرفین راس و بدنه اصلاح‌طلبی، مورد توافق لیدر اصلاحات و مردم، می‌داند، به انشقاق راس و بدنه منجر می‌شود. عرصه عمومی در جوامعی که انتخابات به‌سان کشور ما برگزار می‌شود، بین مردم و اهالی قدرت در نوسان است. به میزانی که مردم نتیجه کنشگری خود را در عرصه عمومی به سمت افزایش منطق مصلحت عمومی ببینند، برای تاثیر‌گذاری بر مناسبات و سیاست‌ورزی مسالمت‌آمیز که از صندوق رای می‌گذرد، با انگیزه‌تر می‌شوند. با این مقدمه می‌توان تصریح کرد که ریاست عارف بر مجلس آینده، به معنای تثبیت و ارتقای سیاست‌ورزی بهبود خواهانه و احساس اقتدار بدنه اجتماعی خرد گرایان منافع ملی محور خواهد بود. واقع گرایی تابعی از آرایش سیاسی نیروها در راس، در تعامل و دیالکتیک با اجتماع و دیگر مولفه‌های موثر بر امر سیاسی است. اگر در شکل دادن قدرت اکنون اصلاح‌طلبی و پس از گذار از موانع مختلف، عارف به عنوان یک نماد تحول‌خواهی مورد حمایت و توافق لیدرهای اصلاح‌طلب و بهبودخواه و بدنه اجتماع به عنوان سر لیست امید انتخاب شده است، کاندیداتوری ایشان برای ریاست مجلس پیروی از منطق واقع‌گرایی سیاسی است. منطق سیاسی‌ای که کاندیدا توری عارف را آرمانی فرض می‌کند، برداشتی بسیار مضیق از واقع‌گرایی سیاسی دارد، که البته مختصات سیاست ورزی بهبود خواهانه را به صورت خطی محدود در راس قدرت و نه گفتمانی گسترده به وسعت تمامی مولفه‌های اقتدار ساز، از جمله جامعه تحول‌خواه محدود می‌کند. به عبارتی قلمرو واقع گرایی سیاسی را به مقتضیاتی در راس قدرت محدود کردن، صورتی درست و واقعی از واقع گرایی سیاسی نمایان نمی‌کند. عبور از منطق سیاسی نامعطوف به خواست اجتماعی به نام اعتدال، چیزی غیر از اعتدال معکوس نیست. پیگیری ریاست لاریجانی از جانب بهبود‌خواهان یعنی افتادن در ورطه اعتدال معکوس. اعتدال معکوس یا اعتدال انفعالی، نتیجه پیروی نکردن از واقعیات سیاسی است. واقعیات سیاسی در اینجا به مناسبات قدرت محدود نمی‌شود، بلکه به مناسبات و پراکندگی قدرت و بسط آن به عرصه اجتماعی نیز ارتباط پیدا می‌کند. دلیل دیگری که حامیان ریاست لاریجانی بر مجلس آینده اقامه می‌کنند، آن است که با حضور ایشان در راس مجلس جریان مخالف اصلاحات در پیشبرد منویات خود ناکام می‌ماند. این استدلال نیز ازآن جهت که از انفعال سیاسی ناشی می‌شود و از سویی قدرت‌طلبی نامحدود طیف مخالف اصلاحات را نادیده می‌گیرد، با واقعیات سیاسی ایران ناهمخوان است. در پایان می‌توان نتیجه گرفت که در صورتی که آرایش سیاسی مجلس به گونه‌ای باشد که ریاست عارف را تضمین نماید، کاندیداتوری ایشان پیروی از منطق، درایت و پیشبرد اصلاح‌طلبی و بهبود خواهی مبتنی بر مصالح عمومی، منافع ملی و واقعیات سیاسی است.

*عباس موسایی

[ منبع این خبر سایت ماچو می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «آرمان نوشت: ریاست عارف؛ پیروی از واقعیات سیاسی» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت ماچو منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات