گشتی در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور (قسمت اول)

گشتی در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور (قسمت اول)

میگنا/ بیماران ما در طول دوره بستری متناسب با نیازهایشان از انواع خدمات درمانی از جمله درمان‌های دارویی، روان‌درمانی‌ها، برنامه‌های آموزشی، کاردرمانی، بازی‌درمانی، حمایت‌های اجتماعی و آموزش خانواده برخوردار می‌شوند.
«من بیمار نیستم»؛ جمله‌ای است که با هر قدمم، کنار گوشم تکرار می‌شود. با رسیدن به مقصد همه تصوراتم فرو ریخت؛ از ماشین که پیاده ‌شدم ساختمانی نسبتا قدیمی اما بزرگ در برابرم خودنمایی ‌کرد، ساختمانی که در اولین قدم با آبنمای سفید و درختان سرسبزش تو را فرامی‌خواند و هرچه جلوتر می‌روی به این نتیجه می‌رسی که بیمارستان روان‌پزشکی آن‌طوری که فکر می‌کردی نیست... .
حالا من در قدیمی‌ترین بیمارستان روان‌پزشکی کشور که نزدیک به 70 سال قدمت دارد، ایستاده‌ام؛ بیمارستانی که از حدود سال 1325 به عنوان بیمارستان تخصصی روان‌پزشکی خود را در جنوب تهران جای داده است و بنابر گفته رییس بیمارستان پایه‌گذار آموزش روانپزشکی در کشور بوده و همه روان‌پزشکان کشور به صورت مستقیم یا غیر مستقیم تربیت‌یافته این مکتب‌اند و این بیمارستان 70 ساله، امروز روزانه بین 80 تا 100 نفر مراجعه کننده دارد.

با همراهی دکتر محمدرضا نقوی، رییس بیمارستان روزبه، گشتی در بخش‌های مختلف بیمارستان می‌زنم، گشتی که بیش از دو ساعت طول می‌کشد. در بخش ویزیت بیمارستان چشمم مردهای جوانی را دنبال می‌کند که بیرون از سالن پذیرش بیمارستان روی پا نشسته‌اند و دود سیگار را با نگاهی سرد دنبال می‌کنند و زنان پیر یا میانسالی که با چادرهای گره زده به کمرشان و چشمانی نگران برای دریافت نوبت به سمت صندوق می‌روند. البته برخی‌هایشان برایشان تفاوتی ندارد که خبرنگار یا عکاسی با اسباب و اثاثیه خبری از کنارشان بگذرد، اما برخی با چشم‌هایشان دنبال‌مان می‌کنند و حتی جلو می‌آیند، با رییس بیمارستان دست داده و تشکر می‌کنند.

در بخش بستری بیمارستان اتاق‌های زنانه و مردانه با اتاقکی که پنجره‌های شیشه‌ای بزرگ دارد و محل کار پرستاران است، از هم جدا می‌شوند. زنان و مردان بیمار با لباس‌های صورتی کمرنگ یا در سالن کوچک در حال رفت ‌و آمدند یا روی تخت‌شان دراز کشیده‌اند. یکی از زن‌ها روی تختش خوابیده و سرش را زیر پتو برده و دیگری به تختش تکیه داده و تلویزیون کوچک روشن را خیره نگاه می‌کند.
ناگهان صدایی مرا به عقب برمی‌گرداند؛ زنی با دیدن رییس بیمارستان بلند می‌گوید: "آقا بگذارید من بروم. می‌خواهم با شما صحبت کنم. من شکایت دارم. از اینجا شکایت دارم." می‌ایستم و او خطاب به رییس بیمارستان می‌گوید:"من خوبم و بیمار نیستم... باید بروم... باید بروم پیش پسرم." بعد از اینکه با او صحبت می‌کنند و تسکینش می‌دهند، پرستاران او را به اتاقش راهنمایی‌ می‌کنند. دکتر نقوی به من می‌گوید گاهی بیماران اینگونه رفتار می‌کنند و می‌گویند ما می‌خواهیم برویم و ما باید با صبر به آنها پاسخ دهیم.

کمی جلوتر درب اتاق کوچکی باز است و روی زمین مردی زیر ملحفه‌ای سفید قوز کرده و خودش را در ملحفه پیچیده است. درباره اوضاعش و اینکه چرا جدا از سایرین است می‌پرسم و پاسخ می‌شنوم: "برخی از بیمارانی که در حالت تحریکات شدید هستند، برای مدت محدودی آنها را از سایرین جدا می‌کنند تا به خودشان یا دیگران آسیب نرسانند و در این مدت که البته تلاش می‌شود تا حد ممکن کوتاه باشد، بیمار تحت مراقبت‌های خاص قرار می‌گیرد."
نقوی برایم امکانات و وضعیت بیمارستان روان‌پزشکی روزبه را شرح می‌دهد و به خبرنگار ایسنا، می‌گوید: این مرکز در حال حاضر با مجموعه‌ای از کلینیک‌های تخصصی و فوق تخصصی و بیش از 200 تخت فعال طیف متنوعی از خدمات سرپایی و بستری را به بیماران مبتلا به اختلالات روانی که از سراسر کشور به این مرکز مراجعه می‌کنند، ارائه می‌دهد.

روان‌پزشکی روزبه در یک نگاه
او می‌افزاید: در سال گذشته این مرکز نزدیک به 35000 مورد مراجعه سرپایی داشته و قریب به 2000 مورد هم خدمات بستری ارائه داده است. خدمات بستری این بیمارستان در یک بخش اورژانس با ظرفیت 20 تخت با 10 تخت زنانه و 10 تخت مردانه، دو بخش زنانه و چهار بخش مردانه برای بیماران بزرگسال و دو بخش فوق تخصصی دخترانه و پسرانه برای بیماران کودک و نوجوان ارائه می‌شود.
نقوی ادامه می‌دهد: بیماران ما در طول دوره بستری متناسب با نیازهایشان از انواع خدمات درمانی از جمله درمان‌های دارویی، روان‌درمانی‌ها، برنامه‌های آموزشی، کاردرمانی، بازی‌درمانی، حمایت‌های اجتماعی و آموزش خانواده برخوردار می‌شوند. خدمات سرپایی این مرکز هم در مجموعه‌ای از کلینیک‌ها از جمله درمانگاه‌های روانپزشکی بزرگسالان، درمانگاه‌های فوق تخصصی روانپزشکی برای کودکان و نوجوانان، کلینیک‌های روان‌درمانی تحلیلی و شناختی، کلینیک‌های نورولوژی و موارد دیگر ارائه می‌شود.
روایتی از خانواده‌هایی که برای درمان در انتظار می‌مانند
درباره درصد اشغال تخت‌های اینجا می‌پرسم که نقوی می‌گوید: درصد اشغال تخت در بخش‌های بزرگسال این مرکز نزدیک به 100 درصد است. در واقع ما به دلیل محدودیت امکانات‌مان تنها کمتر از یک سوم مراجعه‌کنندگان بخش اورژانس خودمان را که به دلیل مشکلات حاد نیاز به بستری فوری دارند، می‌توانیم در این مرکز بستری کنیم. این در حالی است که دو سوم دیگر که باید در انتظار فرصت بستری شدن در مراکز دیگر یا همین مرکز باقی بمانند، معمولا خودشان و خانواده‌هایشان شرایط بسیار سختی را تحمل می‌کنند.

از واهمه برای پذیرش بیمار تا نگرانی از تقلیل درآمدهای بیمارستانی
پرسنل بیمارستان برایم توضیح می‌دهند که در اینجا ابتدا بیماران توسط پرستار تریاژ شناسایی و تقسیم و بعد از آن به پزشک معرفی می‌شوند. همچنین گویا می‌خواهند مراکز جدیدی را راه‌اندازی کنند تا بتوانند خدمات بهتری به مردم بدهند و در همین راستا ساختمان‌های نیمه ساخته را نشان‌مان می‌دهند.
درباره وضعیت و میزان تخت‌های روان‌پزشکی صحبت می‌شود که نقوی می‌گوید: مساله کمبود تخت‌های روانپزشکی در کشور ما یک مشکل بسیار جدی است و لازم است مسؤولان ما در این خصوص به فکر یک اقدام عاجل باشند.
نقوی در ادامه صحبتش از چند سال پیش می‌گوید که وزارت بهداشت برای جبران کمبود تخت‌های روانپزشکی، بیمارستان‌های عمومی را مکلف کرد که 10 در صد از تخت‌هایشان را به بیماران روانی اختصاص دهند؛ ولی این دستورالعمل تنها در بعضی بیمارستان‌ها به اجرا درآمد و بعدا تقریبا به فراموشی سپرده شد؛ چرا که بیمارستان‌های عمومی از تاسیس بخش‌های روانپزشکی استقبال نکردند. چون اولا بر اساس برداشت‌های نادرست، از پذیرش بیماران روانی واهمه داشتند و ثانیا به علت تعرفه‌های بسیار پایین خدمات روانپزشکی، نگران تقلیل درآمدهایشان بودند.

مراکزی که به یاری بیماران روان‌پزشکی می‌آیند
او تاکید می‌کند که اگرچه ما به افزایش تعداد تخت‌های روانپزشکی در سطح کشور احتیاج داریم اما مساله مهم‌تر برای ما توسعه کمی و کیفی خدمات غیربستری است. در واقع بسیاری از بیماران روانی اگر پیش از عود بیماری یا تشدید علائم‌شان از خدمات سرپایی مورد نیازشان برخوردار شوند، احتمال کمتری وجود دارد که به بستری نیاز پیدا کنند.
نقوی یکی از روش‌های مناسب برای رسیدن به این هدف را تاسیس مراکز روزانه خدمات روانپزشکی می‌داند و می‌افزاید: متاسفانه تا به حال در کشور ما توجه زیادی به این موضوع نشده است. در مراکز روزانه بیمارانی که دوره حادی از بیماری روانی را پشت سر گذاشته‌اند، برای مدتی از انواع خدماتی که در طول روز به آنها ارائه می‌شود استفاده می‌کنند تا احتمال عود یا تشدید بیماری آنها کمترشود و بتوانند زندگی عادی‌تری داشته باشند.
او توضیح می‌دهد که همکارانش در طول یک سال گذشته برنامه‌ریزی‌های لازم برای راه‌اندازی یک مرکز روزانه با برنامه متنوع را انجام داده‌اند و این مرکز به خواست خدا در هفته‌های آینده در محل ساختمان جدید بیمارستان روزبه آغاز به کار خواهد کرد. نحوه کار در مراکز روزانه به این صورت است که بیماران تازه ترخیص‌ شده‌ای که بر اساس ارزیابی‌های انجام شده در طول مدت بستری، اولویت بیشتری برای استفاده از خدمات روزانه دارند، در طول یک دوره سه ماهه از ساعت 9 صبح تا چهار بعدازظهر مجموعه‌ای از برنامه‌ها، شامل آموزش بیمار، آموزش خانواده، گروه‌درمانی، کاردرمانی، تفریح‌درمانی، توانبخشی و حمایت‌های اجتماعی را دریافت می‌کنند.

نقوی فواید این برنامه‌ها را در چند مورد برمی‌شمرد می‌گوید: این چنین برنامه‌هایی اولا باعث می‌شود که بیماران درک بهتری از ماهیت بیماری خودشان پیدا کنند و پذیرش و آمادگی بیشتری نسبت به ادامه درمان‌های دارویی که برای کنترل علایم یا پیشگیری از عود بیماری آنها لازم است، داشته باشند. ثانیا توانایی‌های بیماران را برای سازگار شدن با مسایل‌شان و برگشت به محیط اجتماع افزایش می‌دهند. ثالثا در جریان این برنامه‌ها شرایط استرس‌زا در محیط اطراف بیمار و عوامل مختلفی که ممکن است باعث عود علایم بیماری شوند، شناسایی و تا حد امکان کنترل می‌شوند.

توسعه ویزیت بیماران روانپزشکی در منزل در دستور کار
او ادامه می‌دهد: یکی از برنامه‌های دیگری که در این بیمارستان به اجرا در آمده و قرار است توسعه پیدا کند، برنامه ویزیت بیماران در منزل است. بسیاری از کسانی که مبتلا به بیماری‌های شدید و مزمن هستند ممکن است توجه لازم را به ضرورت ادامه درمان‌های سرپایی خودشان نداشته باشند. چون یا اساسا خودشان را بیمار نمی‌دانند یا به اهمیت درمان توجه ندارند. متاسفانه در بسیاری از موارد خانواده‌ها هم حمایت مناسبی از بیمار ندارند. چون یا از مشکلاتش به ستوه آمده‌اند و او را به حال خودش رها کرده‌اند یا نمی‌توانند بیمارشان را برای ادامه مراجعات سرپایی قانع کنند. در چنین مواردی، اگر محل سکونت بیمار فاصله زیادی از بیمارستان نداشته باشد، ما برنامه ویزیت در منزل را برای او به اجرا در می‌آوریم. این برنامه برای بیمارانی در نظر گرفته می‌شود که دچار اختلالات شدید و مزمن روانی هستند و احتمال می‌رود که مراجعات سرپایی را دنبال نکنند. افراد تحت پوشش این برنامه به طور منظم و در فواصل معین توسط تیم درمانی شامل یک پزشک و یک پرستار در منزل خودشان ویزیت و از خدمات درمانی لازم برخوردار می‌شوند.
درباره چگونگی تامین هزینه‌های ویزیت در منزل سوال می‌کنم و رییس بیمارستان روزبه می‌گوید: منابع دولتی بسیار محدودی در قالب حمایت از برنامه‌های پزشکی جامعه‌نگر در اختیار دانشگاه قرار داده شده است که از این محل حق‌الزحمه مختصری به همکارانی که در برنامه ویزیت در منزل شرکت می‌کنند، اختصاص پیدا می‌کند و هزینه رفت و آمد آنها پرداخت می‌شود.

برنامه‌ریزی برای درمان سوء مصرف مواد در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور
نقوی به اقدام دیگری که در ماه‌های اخیر برای ارتقاء خدمات بیمارستان روزبه انجام شده اشاره و اظهار می‌کند که این کار برنامه‌ریزی برای راه‌اندازی یک بخش ویژه درمان سوء‌مصرف مواد بوده است. البته اساتید این مرکز قبلا هم در ارتباط با مساله سوءمصرف مواد اقدامات بسیار مهم و اساسی داشته‌اند. در واقع اغلب تحولات مهمی که در درمان اعتیاد در سطح کشور در دهه‌های اخیر صورت گرفته، توسط بعضی از اساتید روانپزشکی که در بیمارستان روزبه فعالیت می‌کنند، برنامه‌ریزی و هدایت شده است. اما راه‌اندازی بخش جدید فرصت بسیار خوبی خواهد بود برای این که ما شیوه‌های جدید ارائه خدمت به بیمارانی را که سوءمصرف مواد دارند، طراحی کنیم و به کار بگیریم تا سرمشق مراکز درمانی دیگر در سطح کشور قرار گیرند.

چند درصد مبتلایان به اختلالات روانپزشکی، سوء مصرف مواد دارند؟
در اینجاست که موضوع برای عکاس جوان همراهم جذاب می‌شود و از رییس بیمارستان روزبه می‌پرسد که چند درصد افراد مبتلا به اختلالات روانی‌پزشکی از سوءمصرف مواد رنج می‌برند و نقوی اینگونه پاسخ می‌دهد: مساله سوء مصرف مواد از معضلات بسیار مهم کشور ماست و با وجود این که قدم‌های بزرگی برای مقابله با آن برداشته شده هنوز آسیب‌های سنگینی به سلامت روان جامعه ایرانی وارد می‌کند. سوء مصرف‌ها هم خودشان اختلال روانی محسوب می‌شوند و هم با سایر اختلالات روانی رابطه تنگاتنگی دارند. کسانی که دچار بیماری‌های روانی مثل افسردگی، اختلالات اضطرابی یا مشکلات شخصیتی هستند، اغلب گرایش بیشتری به مصرف مواد دارند و از طرف دیگر کسانی که از مواد اعتیادآور استفاده می‌کنند، اغلب در کنار سوء مصرف مواد یک یا چند اختلال روانی دیگر هم پیدا می‌کنند.
او ادامه می‌دهد: بخشی که به زودی در بیمارستان روزبه آغاز به کار خواهد کرد، برای بیمارانی در نظر گرفته شده که علاوه بر سوءمصرف مواد، اختلال روانی دیگری هم دارند. تمرکز این بخش بر ارائه خدمات سرپایی خواهد بود، اما امکان بستری بیماران هم در موارد لزوم وجود خواهد داشت. تلاش بر این خواهد بود که بر پایه موازین علمی مجموعه روش‌هایی که می‌توانند برای کمک به بیماران مبتلا به سوء مصرف سودمند باشند، از جمله روان‌درمانی‌ها، درمان‌های دارویی و حمایت‌های اجتماعی، در قالب برنامه‌های جامع درمانی در این بخش به کار گرفته شود.

چند هفته انتظار برای یک ویزیت
شاید برای شما خوانندگان این گزارش هم اتفاق افتاده باشد که در گذر از کنار یک بیمارستان عادی، خیل چادرهایی را ببینید که خانواده‌هایی را که برای درمان به تهران یا شهرهای بزرگ می‌روند در خود جای داده‌اند. شاید هم خودتان این موضوع را تجربه کرده باشید و برایتان جالب باشد که بدانید وضعیت مراجعه از شهرستان‌های دور و نزدیک به یک بیمارستان روان‌پزشکی چگونه است. این سوالی ست که از رییس این مرکز پرسیدم و او در پاسخ می‌گوید: بیمارستان روزبه به عنوان یک مرکز دانشگاهی پرسابقه محل مراجعه یا ارجاع بیماران زیادی است که از نقاط دور و نزدیک کشور به این مرکز می‌آیند. در حدود یک سوم از مراجعات سرپایی و همین نسبت از بستری‌های این مرکز از سایر استان‌های کشور بوده است. حجم مراجعات به طور کلی بسیار بالاست و متاسفانه هموطنان ما گاهی باید چندین هفته در انتظار نوبت بمانند.
نقوی درباره وضعیت اقامتی این افراد توضیح می‌دهد که اگر بیماری نیاز به بستری فوری داشته باشد منتظر نگه داشتن او در محیطی به جز بیمارستان کار درستی نیست. در این موارد سعی می‌کنیم با کمک ستادی که برای هدایت بیماران وجود دارد، بیمار را برای پذیرش به مراکز درمانی دیگر راهنمایی کنیم. هر چند به علت تراکم مراجعات در اکثر مراکز درمانی این کار اغلب نتیجه‌بخش نیست. در مورد بیمارانی که بستری کردن آنها فوریت کمتری دارد یا مراجعان سرپایی که از شهرهای دور و نزدیک مراجعه می‌کنند و انجام بررسی‌ها و اقدامات درمانی آنها ممکن است چند روزی طول بکشد، وجود محلی برای اقامت موقت بیماران و همراهانشان می‌تواند برای آرامش و آسایش آنها سودمند باشد که متاسفانه چنین امکاناتی فعلا موجود نیست. اما در این زمینه گفتگوهایی با شهرداری منطقه داشته‌ایم و بناست با کمک شورای سلامت شهرداری منطقه 11 در قالب برنامه‌ای مشترک، مکان‌های مناسبی برای اقامت موقت مراجعان 13 بیمارستانی که در این منطقه وجود دارد تدارک دیده شود.

میانگین مدت اقامت بیماران در بیمارستان روانپزشکی
از رییس بیمارستان پرسیدم که در حال حاضر متوسط میزان اقامت بیماران در اورژانس و بخش‌های بیمارستان چقدر است؟ که او پاسخ داد: میانگین مدت اقامت بیماران در بخش اورژانس در حدود پنج روز و در بخش‌های عادی در حدود 28 روز است. در طول سال‌های گذشته ما سعی کرده‌ایم مدت اقامت بیماران را در بیمارستان که زمانی 45 روز یا بیشتر بود تا حد ممکن کوتاه‌تر کنیم. ولی حقیقت این است هنوز این مدت خیلی طولانی است و باید کوتاه‌تر شود. زیرا با تسریع در ترخیص بیماران ما خواهیم توانست به تعداد بیشتری از بیمارانی که مشکلات حاد روانپزشکی دارند، ارائه خدمت داشته باشیم.
نقوی ادامه می‌دهد: طولانی بودن مدت توقف بیماران در بیمارستان دلایل مختلفی دارد؛ مثلا یک عده از بیماران از طرف دستگاه قضایی ارجاع شده‌اند یا بی‌خانمان و فاقد سرپرست هستند که تا زمان تعیین تکلیف ناگزیریم آنها را در بیمارستان نگه داریم. در مورد برخی از بیماران هم مشکلات تشخیصی یا مقاومت نسبت به درمان‌ها وجود دارد که طولانی شدن مدت بستری اجتناب‌ناپذیر است. بیماری‌های شدید روانی اغلب مراحل حادی دارند که ضمن آنها ممکن است بیمار نیاز به بستری داشته باشد. در طول این دوره‌ها اغلب بیمار به شدت بی‌قرار می‌شود، ممکن است باورهای هذیانی پیدا ‌کند، دچار توهمات شنوایی و بینایی شود و از خوردن غذا و دارو امتناع کند. در یک چنین شرایطی ما بیمار را بستری می‌کنیم و با استفاده از روش‌های موثر از جمله درمان‌های دارویی علایم حاد بیماری را کنترل می‌کنیم. تلاش ما بر این است که علایم شدید و نگران‌کننده هر چه سریع‌تر مهار شوند.
او توضیح می‌دهد که به جز در این مراحل حاد که بستری کردن بیماران اجتناب‌ناپذیر است، درمان بیماران روانی بهتر است در قالب خدمات سرپایی و در شرایطی که بیمار در کنار خانواده و در جامعه حضور دارد صورت گیرد. برای تحقق این هدف، ما برنامه‌هایی را مدون کرده‌ایم تا در طول مدت بستری از طریق آموزش‌های لازم بیماران و خانواده‌هایشان را برای ادامه درمان به صورت سرپایی آماده کنیم. در عین حال در همین مدت از طریق برنامه‌های کاردرمانی و تفریح‌درمانی توانایی‌های بیمار را برای بازگشت به اجتماع تقویت می‌کنیم و در مواردی که لازم باشد سعی می‌کنیم از طریق حمایت‌های اجتماعی محیط زندگی بیمار را هم برای پذیرش او مساعدتر کنیم. اجرای موفق این برنامه‌ها مستلزم این است که بخش‌های ما به تعداد کافی به نیروهای روان‌پرستار، روانشناس و کاردرمانگر و مددکار اجتماعی مجهز باشند. در حالی که متاسفانه در حال حاضر ما از لحاظ نیروی انسانی به شدت در مضیقه هستیم و این مساله توان ما را برای ارتقای کیفیت خدمات‌مان و ارائه خدمت به بیماران روانی مطابق با موازین علمی روز محدود می‌کند.

گشتی میان فرشته‌ها
در بازدیدمان به بخش‌ اطفال هم سری می‌زنیم . در حین ورودمان پسرک نوجوانی که روی نیمکت داخل بخش نشسته، بلند می‌شود و صلوات می‌فرستد. من و همراهانم به تبعیت از او صلوات می‌فرستیم. کارکنان این بخش می‌گویند: سعی می‌کنیم اطفال را کمتر بستری کنیم تا در کنار خانواده‌هایشان باشند اما در مواردی که اختلال شدید باشد مجبور به بستری کودکان هستیم. اما امکاناتی مانند کلاس موسیقی و... را برای آنها گذاشته‌ایم. وقتی وارد یکی از اتاق‌های بخش کودکان می‌شوم، می‌بینم که به همت یکی از بیماران همه نشسته‌اند و گیتار می‌آموزند.

ادامه دارد...

گشتی در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور (قسمت اول)

گشتی در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور (قسمت اول)

گشتی در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور (قسمت اول)

گشتی در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور (قسمت اول)

[ منبع این خبر سایت ماچو می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «گشتی در قدیمی‌ترین بیمارستان روانپزشکی کشور (قسمت اول)» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت ماچو منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات