نبود فضای مناسب برای بازی کودکان؛ نوستالژی‌های رنگ باخته

نبود فضای مناسب برای بازی کودکان؛ نوستالژی‌های رنگ باخته

ابتکار/ نوستالژی‌های کودکی، چیزی نیست که به راحتی از ذهن مان پاک شود. خاطره همان چرخ و فلکی که به رنگ‌های زرد و نارنجی، به کوچه‌ها می‌آمد و صف می‌کشیدیم برایش تا بالا برویم و از آن بالا، دنیا در دستان مان بود. همان وسایلی که هر وقت به یادشان می‌افتیم، دل مان پر می‌کشد برای دوباره دیدن‌شان. با جلوتر رفتن زمان، تکنولوژی رنگ و لعاب پیشرفت را به خود گرفت و با تمام پیچیدگی‌هایش، آرام آرام به روح و روان کودکانی که بعد از ما آمدند، رسوخ کردند. کودکی‌های این روزها، مثل روزهای سال‌های قبل نیست. چند سال گذشته بود که دو شهربازی متناسب با سن و سال کودکان در شهر تهران، مشغول کار بود. وقتی از کنار بزرگراه چمران به سمت پارک وی می رفتید، صدای جیغ و شادی و همهمه کودکان بود که از داخل شهربازی بزرگ تهران به بیرون می‌آمد و شادی وصف ناپذیری را به تمام عابران تزریق می‌کرد. وسایل بازی جدید، در روح و روان کودکان می‌تواند تاثیر بد یا خوب داشته باشد؟
حق بهره مندی کودک از تفریح مورد نظر است
کودک، برای رشد و پرورش روح و روانش نیاز به بازی کردن دارد. شاید زندگی خود را در بازی هایش می‌سازد و پرورش می‌دهد. موضوعی که بارها و بارها در نهادهای مختلف مورد بررسی قرار گرفته است. مظفر الوندی، دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک در این خصوص به خبرنگار اجتماعی روزنامه ابتکار می‌گوید: یکی از حقوق کودکان که در کنوانسیون حقوق کودک هم تاکید شده است، حق بهره مندی کودک از اوقات فراغت و تفریح است. ما قبول کردیم و همه کشورها هم پذیرفته‌اند اما در جنبه اجرایی آن تمام جوانب روانشناسانه کودک باید در نظر گرفته شود. روی موارد اجرایی بحث است که چه مکانیزمی باید داشته باشد. شهربازی‌ها یک بخش کوچک از زمان کودک را می‌گیرد که با مراجعه به آن می‌توانند وقت خود را بگذرانند. در آنها هم باید ویژگی‌های کودکان را مدنظر قرار گرفته شود. وی در ادامه می‌افزاید: جاهایی که برای این اماکن مجوز صادر می‌کنند، باید تمام جوانب روحی و روانی کودکان را مدنظر قرار دهند. در مورد اسباب بازی‌ها هم بررسی این مسایل را داریم ولی متاسفانه به آن پرداخته نمی‌شود. کسانی که تصمیم می‌گیرند برای این موارد شاید تخصص کافی را نداشته باشند.
موشکافی حقوق کودک
کودک، روحش را در میان بازی‌ها می‌یابد. روحی که صاف و سفید است و به مرور زمان در میان اسباب بازی هایش رنگی و رنگی تر می‌شود. الوندی در مورد دست اندازهایی که در میان این راه وجود دارد، می‌گوید: باید بخشی از تاخیرها و عدم وجود وسایل نامنطبق با روح کودک را گردن موارد سودجویانه انداخت. باید به سلامت جسم و روان کودک توجه شود. البته در این میان، کمی هم فرهنگ سازی مورد نیاز است و باید از کسانی که این کارها را انجام می‌دهند، مطالبه گری در این خصوص داشته باشیم. در مرجع ملی کودک که ما مسئولیتش را عهده دار هستیم، کارگروه پایش و ارزیابی داریم. وظیفه این کارگروه این است که اولویت بندی کرده و اولویت‌ها را هم مشخص کند و بعد با جاهایی که عهده دار امور کودکان هستند جلساتی بگذارد. شاید تا کنون به طور جدی به تفریح اشاره نشده و جزو اولویت‌ها به حساب نیامده است. عمده رسالتش هم به رسانه‌ها مربوط است و باید این حقوق را موشکافی کنند. در واقع باید از کسانی که متولی این امور هستند، بازخواست کرده و امداد کاری باشد. افراد متخصصی هستند که روی محل و شیوه و ... به صورت گسترده بررسی‌ها انجام می‌دهند. شاید هم در این میان، قوانینی باشد که به آن توجه نمی‌شود. در موضوع کودکان، موضوعات دیگری هست که بیشتر مورد توجه قرار گرفته و نمود بیشتری دارد مطرح شده است.
پنهان در میان زرق و برق ها
رفت و آمدها و تاب خوردن‌هایی که خنده و نشاط کودکان را در پی دارد، نوعی هیجان در آنها ایجاد می‌کند. هیجانی که تا سال‌های بزرگسالی هم همراه شان می‌شود. هیجانی که این روزها در زرق و برق بازی‌های کامپیوتری پنهان شده است. قاسم عزیززاده گرجی، مدیر کل کانون پرورش فکری استان مازندران به خبرنگار اجتماعی روزنامه ابتکار می‌گوید: با توجه به گرایش کودکان به حوزه فضای مجازی، دور کردن آنها از این فضا، امکان ناپذیر است و این فرصت را باید در اختیار کودکان قرار داد. نوع بازی‌ها به جهت محتوایی و تغییر نگرش بسیار موثر است و بسیار باید مورد توجه قرار بگیرد چه بازی‌هایی که از بیرون وارد می‌شوند و چه آنهایی که در داخل تولید می‌شوند. ممکن است، بیشترین هدف بازی‌هایی که از خارج کشور وارد می‌شود، رساندن فرهنگ خودشان باشد. ابزار انتقال عقاید برای کودک، قالب بازی بوده و دسترسی آن برای کودکان فراهم است. برای خود ما هم که تقریبا در فضای مجازی فراهم شد، گرچه کم است ولی برخی از آن را می‌بینیم که چقدر تاثیرگذار است. از اینکه در ایجاد نگرش با نگاه فضای مجازی تاثیرگذار است، شکی در آن نیست. وی در خصوص تولید بازی‌های متناسب با روحیه کودکان ایرانی می‌گوید: شاید یکی از نیازمندی‌های مان، مباحث مالی برای تولید این بازی‌ها باشد؛ چه از سوی دستگاه‌های متولی کودک و نوجوان و چه از شرکت‌ها و نهادهای دولتی که بسیار هم کم نیستند. شاید عمده این نگاه این باشد که تامین و حمایت ملی گام اول است. گام دوم هم محتواست و شاید دست به تولید بزنیم و استقبال نشود. شاید آن بازی مورد پسند کودک باشد و باید در طراحی اولیه دیده شود. هماهنگی بین دستگاه‌ها باید بیشتر باشد، آن زمان، دست به تولید هم خواهیم زد. اعتقادم بر این است که هر چقدر بتوانیم به بخش خصوصی اعتماد کنیم و به راحتی می‌توانند در رقابت با هم کارهای جدید هم تولید کنند.
کودکی خواب مانده
تمام این مباحث در قالب کودک تعریف می‌شود. کودکی پشت سر گذاشته می‌شود و به سمت بزرگسالی می‌رود. تنها و تنها خاطراتی می‌ماند که در چرخ و فلک‌های کودکی و تاب خوردن‌های پی در پی خلاصه می‌شود. گاهی در میان بازی‌های رنگارنگ مجازی که تمام ذهن کودک را به خود درگیر می‌کند. با آن بزرگ می‌شود. با آن خو می‌گیرد. با آن زندگی می‌کند. اینطور می‌شود که بزرگ می‌شود، کودکی که جز زد و خوردهای مجازی چیزی ندیده است و زندگی‌اش در میان شخصیت‌های تخیلی فضایی خلاصه می‌شود. اینطور می‌شود که یک کودک، کودکانه بزرگ نمی‌شود و خاطره‌ای برایش حک نمی‌شود. اینجا سرزمین کودکی است، زمان به وقت کودکی ها، خواب مانده است.



[ منبع این خبر سایت ماچو می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «نبود فضای مناسب برای بازی کودکان؛ نوستالژی‌های رنگ باخته» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت ماچو منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات